THIS IS NOT FOR YOU

लकडाउन समय । वातावरण चारैतिर शान्त छ । होइन, होइन जताततै भाइरसको आतंक फैलिरहेको बेला वायुमण्डल कसरी शान्त रहन सक्छ ? मन कसरी क्लान्त नहुन सक्छ ? शान्त होइन अशान्त छ ।

शान्त, अशान्त भन्दा पनि एक प्रकारको सन्नाटा छाएको छ । शान्त र सन्नाटामा धेरै अन्तर छ । शान्तको आवाज हुँदैन तर सन्नाटाको आवाज हुन्छ । तर, आवाज कहाँ छ ?

जस्तै अल्ट्रा साउन्ड ! कुकुर र चमेरासँग मात्रै अल्ट्रा साउन्डलाई सुन्न सक्ने क्षमता हुन्छ । त्यसैगरी, सन्नाटालाई सुन्न सक्ने क्षमता मान्छेमा मात्रै हुन्छ ।

बरु सुनसान शब्द उपयुक्त होला । चारैतिर, जताततै सुनसान ओछ्छिएको छ । सडक मस्तसँग निदाउन पाएको छ । हावाले धेरैपछि सास फेर्न पाएको छ । चराहरु गुनगुनाउँदै पौडी खेलिरहेका छन् आकाशमा । मान्छेहरु नदेखिएर होला शहर पहिलेको भन्दा केही सफा देखिएको छ । सुन्दर देखिएको छ । आज आफैँले बनाएको पिंजडामा आफैँ कैद छन् मान्छेहरु ।

म बरन्डामा बसेर किताब पढिरहेको छु, ‘Love in the Time of Cholera’. Yes, in the Time of Corona, I am reading ‘Love in the Time of Cholera’.

Love in the Time of Cholera by Gabriel García Márquez

Love in the Time of Cholera by Gabriel García Márquez

उपहारस्वरूप मैले किताब पाएको सम्भवत: पहिलो अङ्ग्रेजी किताब होला । बुक-सेल्फमा धेरै समय निदायो यो किताब । नछामे पनि पुरै पढेको थिएँ यो किताबलाई । कसैलाई सिफारिस गर्नुपर्यो भने यो किताब कहिल्यै छुट्दैनथ्यो, छुट्दैन पनि । लकडाउन समय । धेरै समयसम्म लक भएर बसिरहेको किताबलाई अनलक गर्न मन लाग्यो ।

‘फर्मिना’ले थोरै शब्द लेखेर ‘फ्लोरेन्टिनो’लाई पत्र पठाउछिन् । पत्रमा लेखिएको हुन्छ- “Today, when I saw you, I realized that what is between us is nothing more than an illusion.”

पत्र पढेर फ्लोरेन्टिनो’झैँ मेरो पनि मुटु निचोरिन्छ । केही समय आफुलाई र किताबलाई आराम दिन्छु । चारैतिर ओछ्छिएको चकमन्नतामाथि आफ्नो नजर ओछ्याउँछु । लागिरहेको छ, समय हिँडिरहेको छैन, घिस्रिरहेको छ । कतै सुनेको/पढेको थिएँ- ‘दिन बित्न गाह्रो हुन्छ तर वर्ष कति चाँडै बितिजान्छ, पत्तै हुँदैन ।’

मेरो नजर सडकछेउमा रहेको एउटा मन्दिरमा अल्झिन्छ । हप्ताको एकदिन खुबै भिड लाग्ने गर्थ्यो त्यो मन्दिरमा । हप्ताको एकदिन मात्रै भक्तजनहरुलाई दर्शन दिने कुन भगवान हो मलाई थाहा छैन । चारैतिरबाट बारिएको फलामको बारले मन्दिरलाई सुरक्षा दिइएको छ । वडम्बना, मान्छेलाई सुरक्षा दिने भगवानलाई उल्टै मान्छेबाट नै सुरक्षा चाहिएको छ ।

मन्दिरको छत भएर एउटा पलाँसको रुख उभिएको छ । एउटा त्यस्तो फूल जसको सुगन्ध हुँदैन । पलाँसको रुखबाट झरेका फूल, पातहरु मन्दिर वरिपरि थपक्कसँग बसेका छन् । एउटा बुढीआमा हुनुहुन्थ्यो जो दिनको दुई-तीनपटक त्यहाँ झाडु लगाउनुहुन्थ्यो । लकडाउनले सायद गाउँ जानूभएको होला ।

मन्दिरसँगै जोडिएको घरमा मेरो नजरले ब्रेक लगाउँछ । चिटिक्क परेको दुईतले घर । लकडाउन हुनुभन्दा केही समय अघि देखि नै घर खाली छ । सुनसान छ । घरको मुलगेटमा पत्रिका राख्ने बाकस बनाइएको छ । बाकस पत्रीकाले भरिएको छ । केही पत्रिका भुइँमा खसेका पनि छन् ।

केहिबेर नजर यताउति घुमाएपछि पुन किताबमै घोत्लिन थाल्छु । ‘लभ-स्टोरी नोभेल’ धेरैपछि समाएको हुँ । यसअघि पनि लभस्टोरी’नै पढेँ- ‘Kabbalah : A Love Story’‘Kabbalah’ मा लेखिएको छ- ‘कसैलाई आफ्नो बनाउनु छ भने पहिले आफू उसको हुनुपर्छ । आफूलाई भेट्न पहिला आफू हराउन जरुरी छ ।’ म आफ्नो प्रेम सम्झिन पुग्छु । उनी मेरी भइन् तर म उनको हुन सकिनँ । सायद मैले स्वयंमलाई उनलाई सुम्पिन सकिनँ । त्यै भएर हो कि हाम्रो प्रेम सम्बन्ध टुटेको !

Kabbalah - A Love Story by Lawrance Kushner

Kabbalah – A Love Story by Lawrance Kushner

सडकमा केही मान्छेहरु देखिन थाल्छन् । म घडी हेर्छु । पाँच बजेर दस मिनेट । चाहिने सामानहरु किन्नका लागि एक घण्टा केही पसलहरु खुल्ने व्यवस्था गरिएको छ । म हतारो गर्छु । किताबलाई छोडेर सडकमा उत्रिन्छु । अण्डा, चाउचाउ, मुङ्गीको दालमोठ र साग किन्छु ।

मन्दिर हुँदै फर्किन्छु । भुइँमा खसेका सबै पत्रिकाहरु बाकसमा कोचिदिन्छु । फेरि सोच्छु, यी पत्रिकाहरु कसले पढ्छन् ? समाचारहरु बासी भइसके । घरमा कोही मान्छे छैनन् । धेरै नसोची बाकसमा रहेको सबै पत्रिकाहरु निकाल्छु र आफैसँग लिएर जान्छु ।

सामानहरु किचेनमा राख्छु । पत्रिकाहरु बेडको एकछेउ हुत्याउँछु । चिया बनाउँछु । चिया लिएर पुन बरन्डामा देखा पर्छु । केही पन्नाहरु छाम्छु । साँझको हावा बहन थाल्छ । म किताब बन्द गरेर कोठामा पस्छु । मोबाइलमा गित बजाउँछु । किचेन छिर्छु र भात बसाल्छु । बिहानको जुठो भाँडाहरु माझ्छु ।

मोबाइलको गीत बन्द गर्छु । टिभी खोल्छु । जताततै कोरोना । हिन्दी फिल्मी च्यानलहरु लगाउँछु । जताततै दक्षिण भारतिय फिल्म । दिक्क लाग्छ । अङ्ग्रेजी फिल्मी च्यानलहरु खोताल्छु । हेर्न लायक कुनै भेट्दिनँ, देख्दिनँ । अन्तिममा एम टिभी लगाएर छोडिदिन्छु ।

अघि ल्याएको पत्रिकाको मुठो हातमा लिन्छु । सबै कोरानाको समाचारले भरिएको छ । कुनैपनि नपढी एउटा कुनामा कोच्छु । पत्रिकाको भित्री पत्रबाट दुई निमन्त्रणा कार्ड र एउटा बन्द खाम खस्छ । निमन्त्रणा कार्ड उठाउँछु । वर्तबन्धको निमन्त्रणा, जुन पक्कै यो लकडाउनले क्यानसिल भएको हुनुपर्छ ।

मेरो आँखा बन्द खाममा ठोकिन्छ । हातमा लिन्छु । खाममा लेखिएको हुन्छ, ‘दिस इज नट फर यु’ । अहिलेको जमानामा पनि पत्र ? खाम ओल्टाइपल्टाइ गर्छु । खोलुम कि नखोलुम् ? यो मेरो पत्र होइन । यो मेरो लागि होइन ।

हामी मान्छेलाई नियम तोड्न मजा लाग्छ । नगर भनेकै कुरा गर्न मन लाग्छ । मान्छेको यो खत्तम स्वभाव हो । खाम च्यात्छु । दुई पन्नाको पत्र हातमा लिन्छु । पढुम कि नपढुम् ? पत्रलाई आँखाले छाम्न थाल्छ । म पढ्न थाल्छु ।

“लकडाउन समय । वातावरण चारैतिर शान्त छ । होइन, होइन जताततै भाइरसको आतंक फैलिरहेको बेला वायुमण्डल कसरी शान्त रहन सक्छ ? मन कसरी क्लान्त नहुन सक्छ ? शान्त होइन अशान्त छ ।

…………………………………………………………..
………………………………………………
………………………………

म अचम्मित पर्छु । त्यही बेला प्रेसरकुकरको सिट्ठी लाग्छ । म तर्सिन्छु । किचेनमा गएर ग्यास अफ गर्छु ।

पुन पत्रमा घोत्लिन्छु ।

“म बरन्डामा बसेर किताब पढिरहेको छु, ‘Love in the Time of Cholera’ । yes, In the Time of Corona, i am reading ‘Love in the Time of Cholera’.”
……………………………………………………
…………………………………………….
……………………………….

पत्रमा त्यही शब्दहरु भेट्छु जुन शब्दहरु मेरो मस्तिष्क र मेरो दैनिकीमा कोरिएका थिए । पत्रमा म आफ्नो दिनभरिको अनुभव भेट्छु । आफ्नो मनोदशा भेट्छु । मनमा खेलेका भावानाहरु भेट्छु ।

पत्रमा फेरि नजर डुबाउँछु ।

“लागिरहेको छ, समय हिँडिरहेको छैन, घिस्रिरहेको छ । कतै सुनेको / पढेको थिएँ- ‘दिन बित्न गाह्रो हुन्छ तर वर्ष कति चाँडै बितिजान्छ, पत्तै हुँदैन ।”
…………………………………………………….
………………………………………….
……………………………….

यो कसरी सम्भव भयो ? म डराउँछु । आत्तिन्छु । कसैले मसँग कुनै मजाक गरिरहेको त छैन ?

सिधै पत्रको अन्तिमतिर पढ्छु ।

“यो कसरी सम्भव भयो ? म डराउँछु । आत्तिन्छु । कसैले मसँग कुनै मजाक गरिरहेको त छैन ?”

…………………………..

This is not for you !

This is not for you !

Facebook Comments

You may also like

error: Content is protected !!