समर्पण

धुकधुकि छुटेर
दुखको काडाँमा अल्झिएको
मुटु बोकेर …

मृत
तिम्रो अघि उभिएको दिन,

म सगैँ तिमी पनि रोएकी थियौ ।

मेरा पैरहरुबाट
तररर… रगत चुहिदै गर्दा ..

बेहोश् बनेर
हड्डि नै काम्ने गरि
म हिडिँरहेको बेला

तिमिले मेरो हात समातेकी थियौ ।

म भित्र
पिडाको भयानक विस्पोट भएको बेला ..

मेरो सपनाहरु
स-साना टुक्राहरुमा फुटेर हजार दिशामा उछिट्टिएको बेला …

मेरो आखाँहरुमा
हजारौँ वर्स लामो गाढा अन्धकार
उर्लिएर खसेको बेला …

तिमिले
प्रेमले मेरो औलाहरुको कापलाइ
सेकेकी थियौ ।

यसरी ,
जिन्दगिको कैयौँ मुकाममा
घाइते हुदाँ ..

तिमिले मलाइ
आफ्ना कमजोर बाहूमा
डोहर्याएकि थियौ ।

त्यसैले,

आजकल म ,
सन्यासको कचौरा बोकेर
प्रेमबाट टाढा भाग्नेहरु देखेर
निकै चिन्तित भएको छु ।

कत्ति धेरै तपस्या
गरिरहेछ्न् विचराहरु जिवनमा ।

उनिहरुलाइ
कसरी भनौ कि म !

तिम्रो आखामा एकपटक
गहिरिएर हेर्दा मात्रैनै ,
पाउने गर्दछु मैले ,

उनिहरुले जन्मौ लगाएर
खोज्ने गरेको
अलौकिक समाधी ।

© अनमोल कंडेल

Facebook Comments

You may also like

Leave a Comment

error: Content is protected !!