बेलको रूख- उखानको कथा !

आजभन्दा धेरै पहिलेको कुरा हो । केही कागहरूले पानी समेत नपिइकन शत्रुहरूसँग रातदिन लडेर जोगाए । एउटा गाउँ । गाउँको बिचमा रोपिएको थियो । एउटा बेलको रूख । वर्षैभरि लटरम्म भएर पाक्थ्यो बेल ।  ती पाकेका बेलहरू केहि निर्दयी तथा शक्तिशाली चराहरूको आहार थियो । मिलाएर, घुमाएर या यसो गरेर, उसो गरेर ।  यसो भनौँ बेलको रूखमा श्रीपेचधारी चराहरूको स्वामित्व थियो । तर सम्पूर्ण नियम कानुनहरू भने निर्दयी राणा चराहरूको लाग्थ्यो । बिस्तारै बाँकी कागहरूमा आक्रोश बढ्दै गयो । खैलाबैला मच्चियो ।  चिरबिर-चिरबिर, काँउ-काँउ…।

अन्ततः  सम्पूर्ण कागका बथान र तिनको नेतृत्व लिनेहरू सिउरमा श्रीपेच भएको चराहरूसँग मिले ।  लेखेटे ती निर्दयी चरा तथा शक्तिशाली चराहरूलाई ।  स्थापित भयो गाउँ ।  गाउँ स्थापना भएको सात दिनपछि कागहरू मख्ख परे ।  सोचे अब हामीले पनि  खान पाउँछौ – बेल ।  तर सत्र दिनपछि श्रीपेचधारी चराहरूले पाक्दा नपाक्दै त्यो बेलको रुखमाथि आफ्नो अधिकार जमाए। सत्र दिनपछिका दिनहरूमा श्रीपेचधारी चराहरू बेलको रुख रुघ्न थाले ।  कागहरू हिस्स परे । 

एवं रितले बेलको रुखमाथि श्रीपेचधारी चराहरूको स्वामित्व रहिरह्यो ।  ती निर्दयी कागहरूमा आक्रोश उम्लिँदै गयो। विरोध गर्न थाले ती कागका बथानहरूले। १८औं दिन, ३३औं दिन पनि उनीहरू विरोधमा उत्रिए । लडिरहे । आफ्नो अधिकार प्राप्तीको लडाइँमा । ३६औं दिनतीर उनीहरूको हातमा आइपुगिसकेको बेल पुन: खोसियो ।  खोसेर लाने तिनै श्रीपेचधारी चराहरू नै थिए । 

कागहरूको रिसको सिमा रहेन । ४६ दिनताका  कागहरू उग्र भएर आए । आक्रोशले आँधिएका कागहरूले घेरा हाली ठुङ्न थाले श्रीपेचधारी चराहरूलाई । घेरेर राखे बेलको रूख । तत्पश्चात श्रीपेचधारी चराहरू र ती विरोधमा उत्रिएका चराहरूबीच मिलेर खाने, बेलको हेरविचार गर्ने, अन्य चराहरूलाई मुन्टो झुकाएर हेर्न समेत नदिनेजस्ता सल्लाह, सम्झौता भए । कागका मुखियाहरू (जो कोइली थिए वास्तवमा) र श्रीपेचधारी चराहरू दुवैले सल्लाहबमोजिम नै सेवन गर्न थाले, बेल । मुख मिठ्याइरहे बाँकी कागहरूले, तर चाख्नसम्म पाएनन् ।  घरी श्रीपेचधारीले, घरी कोइलीहरूकै आहार भइरह्यो त्यो बेल । बाँडिएन ती पाकेका बेल बाँकी कागहरूलाई । 

जति गर्दा पनि बेल खान नपाएको रिसमा केही कागहरू जंगल छिरे ।  कोही अर्कै गाउँतिर बसाइँ सरे ।  तर गाउँ छोडेर जंगल पसेका ती कागहरू बेलाबेला गाँउ आउँदै उधुम मच्चाउन थाले ।  स-साना बचेराहरूलाई जबर्जस्ती या ललाइफकाइ गर्दै आफैसँग जंगल छिराउन थाले । ती स-साना बचेराहरूलाई जंगली बनाउन थाले ।  बेलको रुख देखाएर इमोशनल ब्ल्याकमेलिङ गर्न थाले । ब्ल्याकमेलिङले ब्ल्याकम्याजिकले जस्तै कागहरूलाई बलिको बोकोमा बदलिदिन थाल्यो ।  सीउरविहीन ती ब्ल्याक चराहरू बेल खान पाए त सीउर नै उम्रेला भन्ने भ्रमले मत्त भई आफै समेत ब्ल्याकम्याजिकको सम्मोहनमा परी बलि नचढेका होइनन्।

जंगली कागका वथान र गाँउको रक्षामा खटिएका कागहरू निक्कै दिन लडे । आफू आफू मरे । नाइकेहरू भने आन्नदले विश्राम गर्थे कुनै आरामदायी गुँडमा ।  हजारौ कागहरू मारिए । खुनको खोलै बग्यो गाँउमा ।  यत्तिकैमा ५८ दिन बिते।

त्यसै ताका बेलको कुरालाई लिएर श्रीपेचधारी चराहरूमा ठुलो लडाइँ भयो। केही मरे केही बाँँचे । बाँचेका चरालाई कसैले हत्यारा, कसैले भाइमारा सोचे, सबैले निर्दयी सोचे । यही मौका छोपेर जंगल छिरेका कागका बथान पनि आए ।  उकास्न थाले गाँउका कागहरूलाई ।  “अब यही मौका हो, यी श्रीपेचधारी चराहरूलाई गाउँदेखि लखेट्न पाए, तपाईं हामीलाई भाग लाग्छ, बेल । हाम्रो भाग तिनीहरूले खाँदैछन् । ” गाँउका कागहरूलाई पनि भन्ने नै हो भने श्रीपेचधारी चराहरू मन परेको थिएन । जंगल छिरेका कागहरूको कुरा सुनेर उग्र रिसाएजस्तो गरे कोइलीहरू । गाँउका निर्दयी कागहरू ।  ती जंगली कागहरूमा पनि बेल खान नपाएको रिस उस्तै थियो । 

६२/६३ दिनतिर ती जंगली काग तथा कोइलीहरू एकापसमा मिले । ठुङेर, नङ्ग्रयाएर धपाए – बाँकी रहेका श्रीपेचधारी चराको बथानलाई । 

अहिले पनि कहिलेकाहीँ र्याल चुहाउँदै । गाउँतिरै उडिरहेको देखिन्छ भन्छन्- ती श्रीपेचधारी चराहरू । जे होस् कागहरू फेरि मख्ख परे । अब बेल पक्कै खाइन्छ । तर आफ्ना भनाउँदा जंगली कागका नाइके धोकेबाज निस्किए ।  मिलेर कोइलीहरूसँग खाइरहे बेल । बाँडेनन् अरू कागहरूलाई । कोइली र ती जंगली कागहरूले खाएको बेल हेर्दै, मुख मिठ्याउँदै । आजसम्म पनि, बिचरा साधारण कागहरू काँऊ काँऊ… गरिरहन्छन्  भोकले । मरिरहन्छन् शोकले। के भन्नु भयो ? दोहोरियो ? उखानै छ नि, इतिहास दोहोरिन्छ भनेर !

अँ, उखान भन्दा याद आयो ! यही गाउँबाट शुरू भएको मानिन्छ किंवदन्ती-

 “कागलाई बेल पाक्यो, हर्ष न बिस्मात !”

Facebook Comments

You may also like

error: Content is protected !!